danio tęczowy (Brachydanio albolineatus Blyth). Tym razem łacińska nazwa może wprowadzić w błąd, bowiem nie jest on „albolineatus", czyli ,,z białym pasem" — żywe okazy mają wzdłuż tułowia i nasady ogona pas wiśniowy, biały występuje u ryb martwych, utrwalonych. W jaskrawym świetle ryba staje się „tęczowa" — ciało błyszczy niebiesko i zarazem czerwono (u zwierząt jest to możliwe), a przy innym kącie padania promieni świetlnych — zielono; także płetwy pionowe mają słaby zielony połysk, ale środkiem płetwy ogonowej przebiega przedłużenie wiśniowej smugi, a górna część płetwy odbytowej ma połysk pomarańczowoczerwony. Smuga wiśniowa zaczyna się bardzo cienko nad nasadą płetw brzusznych, ku tyłowi jest coraz szersza. Tęczówka oka ma połysk miedziany, i to począwszy od narybku, a podczas tarła może mieć jeszcze szmaragdowy lub niebieski. Widać stąd że nie jedno, lecz kilka zdjęć barwnych mogłoby przedstawić szczegóły ubarwienia tej ryby, zresztą wykazuje ona zmienność geograficzną w barwach. Dorasta do 5-6 cm; ma 2 pary wąsików. Samca trudno odróżnić od samicy poza okresem gotowości do tarła, gdy bardzo różnią się sylwetką; Lorec tak pisze o zbiorniku z tymi rybami: „Gdy promienie słońca padną bezpośrednio na akwarium, rozpoczyna się tam niebywały ruch i ma się wrażenie jak gdyby były w nim ukryte ognie sztuczne, rzucające na wszystkie strony wielobarwne iskry". Ongiś otrzymano w hodowli złotą odmianę, która, jak się zdaje — później wyginęła.
Danio tęczowy wymaga temperatur 22-30°C (wyjątkowo 17°C); do tarła — co najmniej 25°C. Podczas szalonej gonitwy godowej samiec goni samicę, przyciska się do niej bokiem i uderza nasadą ogona, wówczas samica składa 6-8 jajeczek; w czasie całego tarła — ponad 100, ale część pożera (patrz — danio pręgowa-ny). Larwy wylęgają się po 2-3 dobach, po 2-3 dalszych — narybek już żeruje przy powierzchni. Ryba ta pochodzi ze stawów i rzeczek płd. Birmy, Półwyspu Indochińskiego, Malajskiego i Sumatry.